Khamenei is dood

‘Eline, sorry dat ik je onderbreek, maar het nieuws dat Khamenei is gedood is net bevestigd,’ zegt mijn neef Danial. We zijn al twee uur aan het bellen, hij vanuit Canada en ik vanuit Libanon. Eerder die avond konden we ons niet voorstellen dat hij dood zou zijn. De Islamitische Republiek heeft zoveel overleefd, ze hadden deze aanval toch aan moeten zien komen?

‘Sorry, wat zeg je?’ stamel ik. Een golf rillingen begint vanaf mijn tenen en rolt richting mijn gezicht. Het is een sensatie die ik nog nooit heb gevoeld. Ik zit op de trap in mijn stamkroeg in Beiroet, ik heb al twee arak achter de kiezen. Tegenover mij zit mijn vriend Hussein op zijn telefoon. ‘Hij is dood?!’ herhaal ik. Danial zegt dat het echt is. Hussein kijkt op van zijn telefoon, glimlacht en knikt. ‘Hij is dood.’

De man die verantwoordelijk is voor de dood van duizenden mensen, is gedood. Ik kan niet één emotie bedenken die de lading kan dekken voor wat er nu allemaal door mij heen suist. Ik ben boos en verdrietig omdat mijn land wordt gebombardeerd. Ik rouw om het feit dat Iraniërs nooit de kans gaan krijgen om Khamenei te berechten voor alle afgrijselijke dingen die hij heeft gedaan. Ik ben bang voor de toekomst, bang voor chaos en nog meer ellende. Maar, ook ben ik echt, echt dolgelukkig.

Gisteren heb ik gehuild, gelachen, over de grond gerold, in de lucht geschopt, geschreeuwd en gedanst. Als een soort purge kwamen alle gevoelens eruit in rap tempo. En ik was in het beste gezelschap: naast Iraniërs kan ik mij geen beter duo voorstellen om het mee te vieren dan mijn twee zeer dierbare Syrische vrienden Hussein en Mutasim (over wie ik vorig jaar dit stuk schreef in Vrij Nederland). Hoewel ik helaas nog niet de val van een regime heb meegemaakt, is deze combinatie aan complexe emoties die ik nu voel voor hen zeer bekend.

Dit is waar miljoenen Iraniërs nu doorheen gaan. De rouw, de blijdschap, het verdriet, de woede, de angst: het is een onwerkelijke situatie die bijna niet uit te leggen valt. Maar het is niet alleen de gevoelens van de afgelopen 24 uur die meespelen. Alle trauma van 47 jaar Islamitische Republiek komt hiermee voor veel mensen naar boven. Waar begin je met verwerken, welke emoties voel je eerst? Mag ik blij zijn terwijl mijn land nog steeds wordt gebombardeerd? Mag ik haten hoe het is gebeurd, ook als het daardoor wel is gebeurd? Hoe ga ik om met de gevolgen van deze nacht, wetend hoe blij ik heb rondgesprongen? Wat nou als het erger wordt? Kan het erger worden?

Ik heb even wat tijd nodig om dit allemaal te verwerken, en gelukkig word ik hier goed opgevangen. Met andere woorden: de MENA Mediatips zullen later komen dan normaal.

Maar om jullie toch nog iets mee te geven: gisteravond heb ik in hartje Beiroet op vol volume dit nummer van Shapur kunnen meeschreeuwen. Een nummer dat ik sinds de protesten in 2022 altijd luister wanneer ik mijn woede richting het Iraanse regime niet meer kwijt kan. En voor het eerst durfde ik dat openbaar te doen.

براى مردم ايران

براى ما

زن، زندگی، آزادی